skip to Main Content
Taboe

Taboe

Al enige tijd zijn we in de gemeente bezig met cultuur. We zijn een familie en we zijn positief zijn de eerste twee van de vijf nieuwe kernwaarden die we hebben. Die kernwaarden zijn prachtige omschrijvingen van de cultuur die we willen ervaren met elkaar als gemeente. Cultuur is een bijzonder interessant thema om over na te denken. Als je nadenkt over de christelijke kerk cultuur dan kom je vanzelf ook eigenaardigheden tegen. Eén van die eigenaardigheden zijn taboes. Ik vermoed dat ze in elke cultuur wel voorkomen.

Een taboe is een ongeschreven regel, een verbod om ergens over te praten. Een taboe heeft angst in zich, schaamte, een gevoel om anders te zijn dan de rest. Zolang die rest zijn mond niet opendoet, blijf je geloven dat je inderdaad anders bent, dat er iets aan jou mankeert. En zo kan een taboe decennia lang bestaan zonder dat er over gesproken wordt….

Taboes zijn cultuur gebonden. Zo is het bijvoorbeeld in de Verenigde Staten voor veel christenen een taboe om wijn te drinken, maar daar zal een christen uit Frankrijk of Spanje weinig problemen mee hebben. Zo kennen wij, in onze Nederlandse gemeentecultuur ook de nodige taboes. Ik noem er een paar die ik zie.

Het uiten van ongeloof of twijfel, eerlijk zijn over een lichamelijke kwaal, het straffen van je kinderen, erkennen dat je financieel aan de grond zit, praten over verslavingen of vervelende gewoonten, eerlijk zijn over verlangens die niet oké zijn. Kortom alle uitingen die iets van onze schaduwzijde blootleggen kunnen een taboe zijn.

Ik kan er meer noemen maar m’n punt is duidelijk, vermoed ik. Het wordt tijd dat we erkennen dat we het als kerk vaak niet beter doen dan de wereld die we zo makkelijk veroordelen. Ik verwacht geen volmaakte gemeente, die gemeente bestaat simpelweg niet. Jouw of mijn aanwezigheid maakt de gemeente direct al onvolmaakt. De uitdaging is niet om een volmaakte gemeente te zijn maar om een cultuur te creëren waarin we niet schrikken van de duistere kanten van elkaars leven. Waar we niet bang hoeven te zijn voor straf of oordeel. Waar mensen het goud, dat God erin heeft gelegd, blijven zien in elkaar en waar we elkaar helpen om tot herstel te komen. Een cultuur waar we leven met genade zonder af te doen aan de waarheid van de Bijbel, het woord van een heilig God.

Zoals ik al schreef, een taboe heeft schaamte in zich. Schaamte geeft je het gevoel dat je onbelangrijk bent of zelfs onwaardig om te bestaan. Taboe zorgt ervoor dat die schaamte in het verborgene blijft. Maar wat gebeurt er als we wandelen in het licht en kwetsbaar durven te zijn over onze schaduwzijde in een cultuur waarin we het goud zien in elkaar? Dan oogsten we geen oordeel, afwijzing of straf, maar genade, liefde en herstel.

Dat is de positieve cultuur die ik voor mij zie in onze gemeente. Een gemeente met mooie, kostbare en echte mensen. Dit stukje is in korte tijd geschreven maar de uitvoering is een uitdagende klus. Het is proberen, vallen en weer opstaan. Leren en afleren maar de moeite meer dan waard.

Back To Top