Reacties zijn uitgeschakeld voor dit bericht

Bravo God, bravo!

Mocht je ooit in het Oostenrijkse Innsbruck geweest zijn, dan herinner je je vast en zeker de Nordkette nog. De 2200 meter hoge alp ligt aan de voet van deze Tiroler stad. Afgelopen oktober waren Maria en ik er een paar dagen tussenuit in dit prachtige gebied. Een bezoekje aan de top van de berg kon natuurlijk niet uit blijven. S ’ochtends vroeg met de kabelbaan naar boven om zo lang mogelijk van het uitzicht te genieten.

Boven op de berg stond een verlaten berghut. Een hut die me deed denken aan de berghut van de film ‘The shack’. De film uit 2017, die mij persoonlijk nooit heeft aangesproken, gaat over een man die in deze berghut een ontmoeting heeft met God de vader, Jezus en de Heilige geest. De drie-eenheid verblijft in de berghut en alle drie hebben zij hele menselijke gedaanten gekregen van de auteur. Zo is God de vader een vriendelijke Afrikaanse vrouw die heerlijk kan koken. Ik ken mensen die het nooit gered hebben om de film met droge ogen uit te kijken. Het is mij zelfs nog nooit gelukt de film überhaupt uit te kijken. Zoals ik al zei, niet echt mijn film.

Staand op de top van deze Alp herinner ik mij direct weer waarom dat was. Wat een waanzinnig, indrukwekkend, adembenemend uitzicht! Zover je kunt zien stijgen de machtige bergtoppen omhoog. De schoonheid van dit alles laat iets zien van de glorie van God en dat maakt me stil. Onder de indruk van Zijn grootheid besef ik hoe klein ik als mens ben en ik probeer mij voor te stellen wat een oorverdovend lawaai het geweest zal zijn, toen God dit alles creëerde door slechts enkele woorden te spreken. Het machtige geluid van duizenden tonnen schuivend graniet die langzaam hun plaats vonden. Deze onbeschrijfelijke kracht staat in schril contrast met een appeltaart bakkende Afrikaanse vrouw…

Als mens hebben we soms de neiging om God toegankelijk en begrijpelijk te maken. En in zekere zin is dat zeker zinvol, maar de lieve, aaibare, huiselijke kant van God is niet het hele beeld van wie Hij is. Wat is het heerlijk om op die berg te beseffen dat God veel groter en machtiger is dan ik ooit zal begrijpen, dat leven met God deels een mysterie is. Wat heerlijk dat ik niet alles hoeft te snappen!

Als we God alleen kennen van de huiselijke hut krijgen we geen zicht op de majestueuze bergen rondom de hut die Hij gemaakt heeft. Zittend bij de Vader op schoot maakt dat ik wil luisteren naar Zijn stem. Het zien en onder de indruk zijn van Zijn majesteit en Glorie maakt dat ik Hem wil aanbidden!

Het is bijna kerst ook nu komen we een hut tegen. Een simpele hut met een voederbak, wat dieren en een kleine baby. Een eenvoudig, begrijpelijk tafereel dat jaarlijks door duizenden mensen wordt nagespeeld. Maar achter dit lieve, schattige plaatje, zien we het geweldige werk van de Schepper. Een onvoorstelbare daad van liefde van de Schepper die zijn Goddelijke heerlijkheid af heeft gelegd om mens te worden. Zodat jij en ik Zijn hemelse heerlijkheid kunnen ontvangen! Dit zien maakt dat ik Hem wil aanbidden met de woorden van David.

Bravo God, bravo!
Everyone join in the great shout: Encore!
In awe before the beauty, in awe before the might.

Psalm 96:7-11. The message

Reacties zijn gesloten.