skip to Main Content

Henk en Grace op Lesbos

Door: Henk Dinkelman

Het is alweer een tijdje geleden dat jullie iets van ons gehoord hebben. Maar dat betekent niet dat er hier op Lesbos niets gebeurt.

We zijn nog steeds werkzaam met de ngo Eurorelief. De hoofdtaak van deze ngo is de huisvesting van de vluchtelingen.

Zodra er nieuwe vluchtelingen aankomen op Lesbos, worden ze door de Griekse overheid eerst in een quarantaine opvang geplaatst om na twee weken een plek in het kamp te krijgen. Onze vrijwilligers begeleiden hen dan naar de tent of container waar ze kunnen verblijven. Ook zorgen we voor een pakket met kleding en hygiëne-artikelen.

De laatste maanden zien we echter dat er minder mensen aankomen, maar dat er vooral heel veel mensen vertrekken. Vaak kunnen we mensen nu blij maken met een afspraak voor het maken van een paspoort. Dat geeft prachtige taferelen. Een van de vrijwilligers beschreef wat er gebeurde toen hij hen kwam vertellen over de afspraak:

“Toen de residents hun ticket voor het paspoort kregen werden direct de buren erbij gehaald. De uitbarsting van vreugde was zo enorm dat het wel leek alsof ze naar de hemel konden gaan. Er werd gedanst, gezongen en gejuicht”.

Toch is er soms ook een domper op de feestvreugde. Grace maakte laatst mee dat een gezin de paspoorten kreeg maar dat alleen de vader het niet kreeg. Waarom is dan volstrekt onduidelijk, maar het geeft een moeilijke situatie voor het gezin. Ook is het onduidelijk of er een nieuwe stroom van vluchtelingen gaat komen. Na alles wat in Afghanistan is gebeurd en wetende dat er nu miljoenen vluchtelingen in Turkije zitten zou het zomaar kunnen dat er veel mensen aan gaan komen.

We zijn nog steeds heel blij met het werk dat we mogen doen. Samen hebben we de zorg voor de vrijwilligers en Grace geeft nog steeds les aan haar ‘mothers and toddlers”. Ze bezoekt vier dagen per week de verschillende gezinnen met een Engelse les en een knutsel voor de kinderen. Hierdoor bouwt ze aan relaties en kan ze veel aandacht aan hen geven. We mogen niet evangeliseren, maar op een of andere manier hebben de vluchtelingen goed door dat we bij Eurorelief christenen zijn. En zo maakt Grace dan mee dat ze bij een gezin binnenkomt en er uit een “geheime” plek een bijbel te voorschijn komt en haar wordt toevertrouwd dat ze het boek van de christenen bestuderen. En na verloop van tijd zijn deze mensen zelfs gedoopt in zee.

De zorg voor de vrijwilligers blijft prachtig werk. We hebben zulke mooie gesprekken met hen en zien zoveel groei en ontwikkeling in hen. We merken dat God hen naar Lesbos heeft gebracht om de vluchtelingen te dienen maar intussen doet Hij ook van alles in de levens van de vrijwilligers. En we mogen dat allemaal van dichtbij meemaken.

Op dit moment ben ik (Henk) een paar dagen op Samos, omdat we ook daar in het kamp actief zijn. Ik heb het team kunnen begeleiden en o.a. de DISC-training kunnen geven. Zo mooi om te zien hoe het team het oppakt en zo extra sleutels heeft gekregen om verder te kunnen. Een poosje geleden kreeg Eurorelief een plek toegewezen waar vanuit ze in dit kamp konden opereren. Na enkele weken kwam de directeur van het kamp naar ons toe en vroeg of we wel wisten dat we hier precies tussen de moeilijkste groep mensen zaten. Hij noemde hen de criminelen omdat de politie veel moeite met hen heeft gehad. Maar het is nu rustig. De directeur beschreef ons handelen als een massage; niet met handen maar met woorden, waardoor er rust gekomen is in die groep mensen.

Willen jullie voor ons blijven bidden? Vooral ook voor Grace. Ze heeft regelmatig erge hoofdpijn (migraine aanvallen) en dat belemmert haar behoorlijk. Verder merken we de laatste tijd dat dingen stuk gaan. Ik heb de auto tegen een paal geparkeerd en dat vond ie niet leuk. We hopen dat ie nog gerepareerd kan worden want we hebben ‘m erg nodig.

Daarnaast ook dingen in huis en mijn telefoon die het plotseling opgeeft. Geen grote rampen maar het is vervelend en het voelt soms als een tegenwerking.

Dank voor jullie betrokkenheid en gebed.

Back To Top