skip to Main Content

Hotspot

Door: 

Grace Dinkelman

6 juli stapten Henk en ik op het vliegtuig naar Lesbos (Griekenland) om daar voor onbepaalde tijd te gaan werken met EuroRelief, een Griekse zendingsorganisatie die werkt in het grootste vluchtelingenkamp van Europa. Een avontuur vanaf de eerste dag waar we nog geen dag spijt van hebben gehad. Geweldig om met een internationaal team leiding te mogen geven aan het fantastische onder de vluchtelingen.

Van over de hele wereld komen vrijwilligers om de vluchtelingen te dienen in Jezus’ naam door hen bijv. een tent te geven, voedsel uit te delen, Engels te leren, etc. Maar vooral om er te zijn, te luisteren, thee te drinken in hun tent en als het kan voor hen te bidden.

Onze job description is: volunteer care coördinators.

Na de catastrofale brand van kamp Moria begon een heftige tijd waarbij de vluchtelingen dagenlang op de straten bivakkeerden. Niet lang daarna mochten wij als EuroRelief binnen een paar dagen duizenden POC’s (people of concern) huisvesten in het nieuwe kamp.  EuroRelief neemt geen politiek standpunt in, dan alleen dat zij aan iedereen de liefde van Jezus wil laten zien.

Leven op Lesbos lijkt vaak op leven in een “warzone”. Er zijn heel veel verschillende mensen met heel veel verschillende belangen en ideeën over het hele vluchtelingenvraagstuk. Het eiland is overladen met politie, ME en het leger. Ineens ervaren we wat een “roadblock” is en moeten we ons regelmatig legitimeren. We ontmoeten vijandschap van sommige Grieken of ingevlogen fascisten die proberen angst te zaaien. Het helpt ons om te weten dat wij op de plek zijn waar God ons nu wil hebben om hier goed mee om te gaan. Maar eerlijk is eerlijk, makkelijk is het niet altijd.

Ook geestelijk is het een “warzone”, maar wauw, wat geweldig om te zien en te horen dat God onder de vluchtelingen aan het werk is. Een van de eerste tenten in het nieuwe kamp werden gevuld door bekeerde Afghanen die God aan het prijzen waren in hun tenten! Onze eerste zondag maakte we een doopdienst in zee mee van een Syrische jongeman die de hele nacht was opgebleven en uitleg had gekregen van een Palestijnse evangelist over Jezus.

Veel van de bekeringen moeten nog enigszins in het geheim plaatsvinden. Ook de politie is voortdurend alert op de eerste vluchtelingenkerk hier op het eiland. Aankomende dinsdag gaan we, tijdens onze wekelijkse teammeeting, luisteren naar het verbluffende getuigenis van een ex-Jihadstrijder en zijn vrouw die hier tot geloof gekomen zijn.

Als ik deze plek zou moeten omschrijven dan is het beste woord:

een hotspot !

(ook omdat het meer dan drie maanden boven de 30 graden Celsius was).

Temidden van het leed van de duizenden Afghanen, Syriërs, Congolezen en Somaliërs is God aan het werk en mogen wij ook meegenieten van de vrucht die nu geplukt mag worden na het vele werk dat al heel veel jaren door zoveel duizenden christenen is gedaan.

En… het is ook de plaats waar de vluchtelingen asiel aan moeten vragen.

O … en dan heb ik nog niet eens verteld over de mooie dingen die God ook doet in de levens van de vrijwilligers die wij vaak van dichtbij mogen meemaken. Ongelovige jonge mannen en vrouwen die zich aanmelden bij ons en hier werken en ondergedompeld worden in het leven van  christenen. Dat werkt aanstekelijk, uitnodigend en leidt tot mooie keuzes.

Ja.. en dan leven op een Grieks eiland: hoe gaat dat? We kunnen niet anders zeggen dan dat we genieten van de schitterende bergen en olijfbomen, de zee, om zo vaak als mogelijk in te zwemmen, de heerlijke feta en de Griekse gebakjes. En.. ja het Grieks, dat is nog wel een dingetje. Henk volgt al weken vol passie Griekse les maar wat een moeilijke taal is dit.

God heeft ons op een bijzondere manier een huis gegeven. Het staat in het bergdorp Mystegna. Iedere dag klimmen we naar boven. De geluiden die we dagelijks horen zijn die van een ezel die door de straat loopt, de vele brommers die door het dorp scheuren en de omroep wagens die hun koopwaar dagelijks rondrijdend aanprijzen. O, ja en sinds kort rapen we de sinaasappels van onze eigen sinaasappelboom.  Niets herinnert meer aan het leven in Velserbroek. Want al schrijvend, geniet ik ook nog steeds van prachtig weer (25 graden).

Maar wat zien we ook enorm uit naar het weerzien met onze kinderen en familie en jullie, onze Shelter familie. Vanaf 8 november hopen we voor een maand in Nederland te zijn. We hopen zoveel mogelijk mensen te kunnen zien en spreken.

Mocht je willen bidden: bid voor een echt goede oplossing voor al deze vluchtelingen en voor de Griekse bevolking. En bid voor de kersverse christenen dat zij vol moed en wijsheid door mogen gaan met het delen van het evangelie. En Gods aanwezigheid in het kamp.

We zijn dankbaar voor alle mensen die de afgelopen maanden ons door gebed en financiën hebben gesteund. Wil je ons blijven volgen; kijk op onze facebook pagina Henk-en-Grace-op-Lesbos.

Back To Top