skip to Main Content

Mentale APK-beurt bij het kindertehuis op Sumatra

Door: Ellen Gootjes

Alweer een aantal jaren zijn wij betrokken bij een kindertehuis in Indonesië. We proberen hier elk jaar naartoe te gaan, zodat we goed weten hoe het gaat met de kinderen en hun begeleiders. Je denkt natuurlijk: ‘Leuk, naar Indonesië’ en dat heb je goed gedacht. Helaas is het misschien wel een tegenvaller te weten dat het kindertehuis midden in een miljoenenstad staat i.p.v. tussen de palmbomen 😊. Maar wat doet het ons altijd weer goed om daar te zijn. Je kunt niet beter beleven hoe Nederlands je bent door een tijdje in een 3de wereldland te verblijven en op te trekken met de lokale bevolking. Dan zie je snel hoe anders het er in een ander land aan toe gaat. Zoals ik al zei doet het mij erg goed om zo’n jaarlijkse mentale APK beurt te krijgen.

Al snel zie je dat ‘wij’ met onze westerse maatstaven erg goed zijn in het trekken van onze grenzen van wat we aankunnen en wat niet. Of misschien heel eerlijk gezegd van wat we willen of niet…, want we kunnen vaak veel meer aan dan dat we zelf denken. De leiders van het kindertehuis, die dus 24 uur per dag, 365 dagen in het jaar zorgen voor zo’n 30 kinderen, zijn in hun kerk ook verantwoordelijk voor het kinderwerk. Denk daar eens over na. Gewoon altijd omringt te zijn door 30 kinderen, je eigen 3 kinderen hebben, geen vakantiedagen of vrije dagen en dan ook nog het kinderwerk draaien in je kerk. Dan heb ik het ook weer gewoon over elke zondag het kinderprogramma regelen en niet 1 keer in de 4 weken. Als je dit voor je neus ziet gebeuren en iedereen zet zich in vol vreugde, enthousiasme en passie dan bedenk ik me dat ik soms wel snel mijn grens heb getrokken en mijn zelfgemaakte grens wellicht wat opgerekt kan worden.

Een andere les die ik voor mijn ogen zag voltrekken was dit:
Na het examen van mijn zoon Kenn waren we voor 2 weken naar het kindertehuis gegaan. Kenn, Ebit, Minar en ik gingen een dagje weg. Ebit en Minar zijn de ouders van het kindertehuis. We zaten bij een stromende rivier en Kenn en Ebit gingen steentjes gooien naar een flesje op een rots. Na een tijdje kwam Ebit erachter dat hij zijn trouwring was verloren in het water. We hebben natuurlijk gezocht maar helaas niet gevonden. Ze vertelden dat ze ooit in geldnood zaten en dat ze toen hun eerste trouwringen hadden moeten verkopen. Toen hebben ze eerst een jaar gespaard om de eerste ring terug te kopen en daarna hadden ze gespaard om weer een tweede ring terug te kunnen kopen. De ring stond dus voor 1 jaar sparen. Als je iets kwijtraakt waar je een jaar voor gespaard hebt, dan voel je dat wel even. Ik denk dat ik er echt wel even van bij zou moeten komen. En waarschijnlijk ook wel langer dan ‘even’. Maar hun reactie deed me werkelijk verstommen…

Ebit zei tegen zijn vrouw: “Minar, we laten onze vreugde hier niet door roven!”

Een krachtig besluit was genomen! Zo’n reactie heb ik in het rijke en ontwikkelde westen nog nooit gehoord. Maar hoe geschoold we hier ook zijn, voor zo’n levensles moet je niet in Nederland zijn.

Later zei hij: “Ik denk dat iemand anders deze ring echt nodig had.” De gelukkige vinder dus.

Nog vaak denk ik terug aan dit krachtige moment. Onbetaalbare les voor mijn zoon ook. Dit soort dingen maken we daar altijd mee. En als ik weer terug in Nederland ben, dan voel ik mij emotioneel en geestelijk enorm versterkt. Zo’n APK laat mij de zwaktes zien van onze westerse maatschappij. Het doet mij goed om af en toe even geconfronteerd te worden met hoe wij dingen doen en hoe zij dingen doen. Zo ongelooflijk leerzaam.

Mocht je de kans krijgen om een paar weken met christenen in een 3de wereldland op te trekken, dan moet je dat vooral doen. Zeker weten dat je met een frisse, vernieuwde blik in je westerse leven zult staan. Diepe levenslessen heb ik daar geleerd en gezien. En mocht u het geweldige kindertehuis eens willen bezoeken dan kan dat. Ook samen met uw kinderen bent u meer dan welkom. Als u het kindertehuis wilt ondersteunen of een kindje wil sponsoren dan kan dat natuurlijk ook.

En de ring… Samen met Anja Rijkers (die er toen onlangs geweest was) hebben we een nieuwe ring aan Ebit gegeven!

Back To Top