Reacties zijn uitgeschakeld voor dit bericht

Niet de bolderkar!

Wij hadden een bolderwagen. Een prachtige rode, lichtmetalen, superhandige bolderwagen. Deze kar, zoals we haar noemde, is jarenlang mee op vakantie gegaan. Toen wij haar 12 jaar geleden kochten, kostte ons dat een klein fortuin. Daar moesten we echt een nachtje over slapen maar wat heeft deze geweldige kar ons een hoop plezier gebracht.

Al onze kinderen hebben erin gezeten, geslapen en allemaal vonden ze het geweldig om op het plankje te staan terwijl wij de kar door de meest ontoegankelijke zandpaden trokken. Heerlijk! Soms doe je zinvolle investeringen waar je heel blij van kunt worden. Nou, dit was er één. Terugkijkend was onze kar ruim vertegenwoordigd op oude vakantie foto’s. Ja, zij was gewoon onderdeel van ons gezin….

Zoals je waarschijnlijk al aan voelt komen, is onze prachtige bolderwagen niet meer bij ons. We hebben haar verkocht, via marktplaats. De eerste keer dat Maria het idee opperde was het voor mij volstrekt onbespreekbaar. “Niet onze kar, zij hoort bij ons! We bewaren haar op zolder voor later. Wie weet worden we in de verre toekomst nog opa en oma. Het zou toch fantastisch zijn als onze kleinkinderen net als onze kinderen kunnen genieten van lange wandelingen op onbegaanbare wegen!”, zo beredeneerde ik. Het idee van het weg doen van onze prachtige wagen gonsde enkele dagen door mijn gedachten. Totdat mijn heerlijke herinneringen wreed verstoord werden door het beeld van mijn volwassen geworden zoon die zonder enig gevoel van empathie tegen me zegt: “Pa, je denkt toch niet dat ik met dat oude kreng door de duinen ga lopen leuren?”

Het was me volstrekt duidelijk. Het was beter om afscheid te nemen van iets waar ik echt met heel veel plezier aan terug denk. Voor mij was deze bolderwagen elke cent meer dan waard. Hoe anders kan het slechts één generatie later zijn.

Ik ben nu 40 en nader de helft van mijn leven. Hoe ouder je wordt hoe meer herinneringen je opspaart. Herinneren zijn kostbare gedachten die waarde aan het leven geven. Die mooie herinneren die koester ik, maar ik mag nooit verwachten dat een volgende generatie net zo enthousiast is over mijn ervaringen als dat ik zelf ben. Zij moeten hun eigen ervaringen sparen en eigen herinneren opbouwen.

Afgelopen maand vierden we met het personeel het 54 jarige bestaan van de gemeente. Sommige gemeenteleden hebben alle jaren meegemaakt en in die lange periode zijn kostbare momenten en herinneren opgebouwd. Het leven nu is totaal anders dan in 1964. Andere muziek, ander onderwijs, andere activiteiten, noem maar op. Soms is het lastig om dingen die voor ons belangrijk zijn los te laten. Dat het nu anders gaat dan toen. Dat onze eigen kinderen niet met de bolderwagen willen lopen waar wij zo van genoten.

Als 40-er zit ik een beetje tussen de generaties in. Ik ben geen senior maar ook geen jeugd. Dat is een mooie plek. Naar de ouderen wil ik me opstellen met empathie en oprechte interesse voor de herinneren die voor hen kostbaar zijn. Ik wil het niet afdoen als onbelangrijk of betekenisloos. Voor de jeugd wil ik een motivator zijn om eigen, nieuwe avonturen te ontdekken met God. Om zelf geweldige herinneringen op te bouwen die zij later, als ze ouder zijn, weer los mogen laten.

De afgelopen weken spreken we veel over familie zijn. De essentie van familie zijn is groei en ontwikkeling van de volgende generatie. Als de volgende generatie zich niet ontwikkeld is het einde van een familie in zicht. Maar diezelfde nieuwe generatie doet er verstandig aan om eens aandachtig te luisteren naar de prachtige herinneren van de oudere generatie. Als we ontdekken waarom die herinneringen zo waardevol zijn komen we misschien wel op het punt dat we inzien helemaal niet zoveel te verschillen van elkaar. We komen er achter wat ons werkelijk verbindt: We houden van Jezus en willen meer van Hem ervaren in ons leven. En dat zal altijd zo blijven en dat maakt ons tot een familie!

Walfried

Reacties zijn gesloten.