Reacties zijn uitgeschakeld voor dit bericht

Een oud casettebandje

Het gebeurt niet zo vaak maar aan het begin van dit jaar had ik een luie dag. Ik hoefde niet te werken en had geen concrete plannen voor die dag. De dag trekt dan langzaam aan je voorbij, iets waar ik eigenlijk niet zo erg van houd. Ik vind het heerlijk om aan het einde van de dag een flink aantal vinkjes te kunnen zetten op mijn to do list. De eerste uren van zo’n luie dag voelen meer aan als een kwelling dan als rustgevend. Zo halverwege de middag heb ik mij eraan overgegeven en kan ik er ook wel weer het voordeel van inzien.

Aan het begin van de avond keken we naar het programma ‘De wereld draait door’. Aan het einde van de uitzending speelde Waylon (zanger) een lied op zijn gitaar. Om een of andere reden deed het me denken aan vroeger. Het deed mij denken aan een cassettebandje van mijn vader, ruim 30 jaar geleden. Dit bandje draaide hij veel in de auto en als klein jochie vond ik het altijd leuk als hij die muziek draaide. Ik kon me alleen niet meer herinneren wie de zanger was en daarom stuurde ik een berichtje in de familie app. Na wat heen en weer geapp tussen familieleden kwamen we erachter dat het ging om Don Francisco! Een man met baard, gitaar en radicale teksten. We hebben heerlijk gelachen om de herinneringen aan dat cassettebandje en de muziek van vroeger.

Totdat ik het liedje hoorde “ I’ll never let go of your hands”. Het horen van dit liedje bracht me direct 30 jaar terug in de tijd. Ik weet nog exact waar en wat er toen 30 jaar geleden gebeurde in de auto. Als klein binkie begreep ik niet waar het lied over ging maar iets in dat lied raakte me en ik begon te huilen. Toen had ik geen idee, maar nu weet ik dat het de Heilige Geest was die mij raakte, daar op de achterbank.

Al die jaren heb ik nooit meer gedacht aan dit lied, tot dit moment waarop Heilige Geest deze herinnering naar boven bracht. Ik zocht de tekst van het lied op en opnieuw werd ik geraakt. Dit keer niet door de muziek maar door de tekst. Deze tekst was voor mij, op deze luie dag. En de Heilige Geest zocht naar een manier om mijn hart opnieuw te raken met zijn woorden van liefde. Opnieuw heb ik gehuild, dit keer harder dan toen. Terwijl ik m’n ogen droog wreef werd ik overweldigd door de grootsheid van God. Toen, 30 jaar geleden, wist Hij al dat ik nu die oude tekst met die oubollige muziek nodig had om te horen. En daarom gaf Hij mij toen een ervaring die ik me nu zou herinneren. En vandaag op een ogenschijnlijke nutteloze dag wist Hij mijn hart te linken met de ervaring van vroeger. Dat is toch bijzonder! Laat dat niet de zorg, betrokkenheid en liefde zien van God voor zijn kinderen! God heeft zoveel verschillende manier om tot ons te spreken, maar dit was wel een hele onverwachte manier.

Ik denk dat het geen toeval was dat het uitgerekend op deze luie dag gebeurde. Zoals Graham Cooke zegt: Rust is een wapen. Er zit kracht in rust. In rust is onze geest veel makkelijker in staat om te connecten met de Heilige Geest. Een luie dag die zo zinloos leek werd uiteindelijk een dag die ik voor geen goud had willen missen.

Reacties zijn gesloten.